Стихи о родине на белорусском языке короткие


Стихи о Беларуси и любви к Белоруссии

Дорогие читатели! Сайт "Любимая Родина" рад представить вам стихи о родной Беларуси из раздела стихи о странах, которые написали современные поэты. 

Мы благодарим авторов за творческое вдохновение, чуткость, доброту и любовь к Родине.

Беларусь моя, моя милая...

автор: Юрий Боровицкий

 

Беларусь моя, моя милая,

Моя нежная мать-земля,

Ты красивая, ты любимая:

И луга твои, и поля,

 

И дороги твои просторные,

И озёра твои в лесах,

И орешники твои чёрные,

И журавушки – в небесах.

 

Беларусь моя, моя нежная,

Моя снежная, мой приют,

Ты и песнь моя безмятежная,

Ты и счастие, и уют!

 

Я за всё тебе низко кланяюсь,

И я радуюсь, что живёшь,

Что прекрасною Белой панною

Над судьбой моей ты плывёшь!

Малая Родина

автор: Валерий Подобудчик

 

Моей юности милый край,

Белоруссия – родина малая!

Детских лет моих истинный рай,

Зорька-зоренька жизни алая...

 

Перелески твои и поля,

Речки тихие и озёра.

Моих предков родная земля,

Пущ и рощ широта и просторы.

 

Я тобою всем сердцем горжусь,

Верю в счастье простого народа

И когда-нибудь, может, вернусь

Под крыло твоего небосвода,

 

Чтобы слышать журчащий ручей,

Звонкий голос в полях жаворОнка.

Этих звуков нет в мире родней,

Белоруссии милой сторонка.

 

Я душою всегда с тобой

В час веселья и в час печали,

Белой Руси мой край родной,

Моей юности милые дали.

 

Там остались мои старики

На равнинном песчаном погосте,

У излучины тихой реки...

Я во снах прихожу к ним в гости...

Земля Беларуси

автор: Валерий Подобудчик

 

Земля Беларуси, родная сторонка, 

Ты в сердце моём, как родимая мать...

Как запах ромашек, когда я ребёнком 

Ходил на лужайку у речки гулять. 

 

Закрою глаза и как будто я снова 

Среди тополей и кудрявых берёз... 

Становится тело почти невесомо, 

И гложет тоска до рыданья и слёз. 

 

Земля дорогого далёкого детства, 

Меня ты отправила в долгий полёт... 

И ты для меня то святое наследство, 

Которое радость и силы даёт. 

 

Земля Беларуси, родная сторонка, 

Тебя не заменит мне море богатств. 

Как та, в отчем доме, святая иконка, 

Что лечит мне душу без всяких лекарств.

Родина моя-Беларусь

автор: Танюша Пирогова

 

   Люблю я Беларусь свою родную,

Прекрасней края в мире не найти

И не хочу я Родину другую

Лишь нам сегодня с нею по пути.

 

Берёзовые рощи, лес и поле

Как хочется прижаться к ней щекой,

Какое необъятное раздолье

До неба там дотянешься рукой.

 

Народ наш добрый и такой открытый

Мы рады гостю, что приедет к нам,

Посадим мы его за стол накрытый

Всё, что имеем отдадим друзьям.

 

Но если кто обидит ненароком ,

То за Отчизну сможем постоять. 

Мы защитим её , пусть будет им уроком

Кто на свободу станет посигать.

 

Такая белая, любимая, святая

Ты чистая как воды родника

И нету у тебя конца и края

Живи родная долгие века.

Беларусь

автор: Темная Саша

 

Синеокая, белокрылая,

Беларусь – моя мама милая,

Зеркала озер смотрят ласково,

А леса твои дышат сказкою.

Частой сеткою бегут вены рек,

На полях твоих сеет человек.

Будто волнами лен колышется,

Мне спокойно здесь, легко дышится…

Столько бед прошло по твоей земле,

Столько страшных мук принесли тебе.

Только ты живешь, не печалишься,

Сыновьям своим улыбаешься.

Синеокая, белокрылая,

Все такая же добрая, милая…

Где бы ни была, не забыть тебя,

Беларусь моя ты любимая.

Беларусь

автор: Вспышка В Ночи

 

Люблю Беларусь свою милую,

Ее историю, развитие и быт.

Взгляните на природу красивую,

Которая не первый год стоит.

 

Проходят дни, столетия и годы,

Моя страна еще сильней цветет.

Пусть она и не законодательница моды,

Но точно в ногу с ней идет.

 

Пусть она маленькая по сравнению с Россией,

И людей не примет столько, как Китай

Но не сравниться с ней ниодна страна в мире.

Так как мы всегда с ней, ты это знай!

 

Чистый город, воздух и земля!

Красивые улицы, площади, дома.

Беларусь – чудесная сказка моя,

Цвети и пой любимая страна!

Моя Беларусь

автор: Валерий Боев

 

Минуло семь десятилетий

С того, всем памятного года,

Когда был изгнан лютый враг

И в Беларусь пришла свобода.

 

Большой ценой далась победа,

Ведь многим головы сложить

Пришлось тогда в боях с фашизмом,

Чтоб мы могли свободно жить.

 

И, возрожденная из пепла,

Ты поднялась и расцвела,

И хорошеешь год от года,

Моя любимая страна!

 

Твои луга, твои озера,

Болота, реки и леса,

Вся твоя чудная природа

Так несказанно хороша!

 

Ты ввысь стремишься год от года,

Рождая смелые проекты,

Для белорусского народа

Возводишь новые объекты.

 

Люблю тебя, моя страна,

И, видит Бог, тобой горжусь,

Ты у меня, как мать, одна

Моя родная БЕЛАРУСЬ!

Любимая Беларусь

автор: Комар Николай

 

Волшебный звон сияющей капели

Разбудит ночь и птичьи голоса,

Прольют на землю песенные трели

Коснётся лист ладонью ветерка.

 

Над Белой Русью,над моей страною

Расправив крылья словно паруса,

Закружит аист в танце с синевою

Любовью наполняя небеса.

 

Серебряные успокоят дали

Водой студёной чистых родников,

В них растворю тревоги и печали

Упав в обьятья милых васильков.

 

Рассыплет солнце тёплыми лучами

Тончайших нитей света желтизну.

И спелый запах хлеба над полями

Одарит щедро Родину мою.

Моя Беларусь...

автор: Лилия Юшкова

 

Выйду я в ромашковое поле,

В синь васильков любимых окунусь…

Это ты, моё безбрежное раздолье,

Моя любовь, родная  Беларусь! 

 

Пытали, жгли и за  тебя решали,

Стараясь уничтожить и подмять,

Людское недовольство  разжигали,

Но, не сумели  Родину сломать!

 

А ты стоишь бессменно на  границе,

Сестру свою от недругов закрыв.

Твоей живой истории страницы,

Я в памяти храню, не позабыв.

 

И твой народ, а я его частичка -

Всегда с открытой и доброю душой,

Не зажигался злобой, словно спичка,

Соседствуя с народностью другой.

 

Цвети, моя любимая сторонка,

Пусть горести и беды обойдут.

Не зря тебя так нежно и негромко,

С любовью Русью Белою  зовут!

Беларусь

автор: Анна Будзько

 

Я люблю тебя, Беларусь!

Свою маленькую страну.

И по праву ею горжусь, 

Здесь я выросла и живу.

 

Я люблю эту синь озёр,

И богатство родных полей.

Чистоту городов и сёл,

И леса, их нету щедрей.

 

Пусть цветёт моя Беларусь!

На радость и счастье людей.

Я в дочерней любви признаюсь

Беларуси любимой моей!

Моя Беларусь

автор: Светлана Катарская

 

Самая красивая из многих стран,

Беларусь-васильковая,любимый наш край.

Где мирно,спокойно живет весь народ,

Работает дружно и песни поет.

А сколько прекрасных здесь рек и озер,

Лесов и лугов,огромных колхозных полей.

Красивые строятся здесь города,

Деревни обретают статусы агрогородка.

А сколько талантливых живет здесь людей:

Артисты,поэты,певцы и студенты,

Историки,скульпторы,спортсмены,политики

И просто рабочие других должностей.

И все-это твердо стоит на ногах

Президент,наш толковый,политику взял.

Следит за порядком,законы создал.

Мы можем учиться,работать,мечтать

И право на отдых всегда сохранять.

Рождаем детей мы на благо страны,

Чтоб только они все здоровьем цвели.

Счастливая нация!Счастливый народ!

Мы вместе для вас свой пример подаем.

Живите все дружно,растите детей.

А про войны забудьте!

На тысячи лет!

Беларусь любимая

автор: Владимир Балыкин

 

Беларусь любимая, 

Родина моя,

Богом ты хранимая

Славная земля!

 

Столько тобой пройдено,

Враз не подсчитать,

Здравствуй моя Родина,

Дорогая мать!

 

Соловьи - соловушки

Радостно поют,

На родной сторонушке

Меня долго ждут.

 

Речка катит воды,

Подпевает им,

Я в седые годы

Стал вновь молодым.

 

Аист белый кружится

Над родным гнездом,

Там родная улица,

Там мой отчий дом.

 

Церковь за оградой,

Купола в крестах,

Площадь, Ленин рядом,

На своих местах.

 

Перепето гимнов

Столько боевых,

Где былые Римы

На путях лихих.

 

Беларусь любимая,

Славная земля,

Лучше всех ты милая

Родина моя...

Беларусь

автор: Наталья Протасевич

 

Взглядами пленит голубоглазыми,

Восхищает зеленью полей,

Понимаешь, что блистает стразами

Даже тихий маленький ручей!

Прикоснись душой! Неповторимая! 

В сердце крик печальный журавля.

Самая родная и любимая,

Беларусь, прекрасная моя!

Самобытны косы золотистые

С переливом нежным василька.

Краски неба  самые лучистые!

Дышит добродушием земля!

Я хочу, чтоб ты была счастливая 

На рассвете и закате дня!

Родина моя миролюбивая,

Я тобой навек вдохновлена!

Белоруссия любовь моя

автор: Александр Башмаков


Там, где в тиши листами дубравы шумят
И рождаются песен и звуков волнений,
Где лесной аромат и прекрасное пение птиц
Белорусских напевов, сказанье видений,
Опадает заря с твоих чудных ресниц.
И звучит и звучит этой трепетной нотой,
На рассвете с заката родные слова,
Белоруссия в жизни живёт в моём сердце,
И звучит под пологом лесным лишь молва...
В тишине золотой, полудрёма вздыхающей пущи,
В ароматах моих, предсказаний ушедших годов,
Я тебе подарю распустившийся ландыш чудесный,
Я тебе подарю и желанье и счастье из снов.
Словно лилией стройной- раскрытые губы,
Соловьи пропоют нам о вечной любви,
Ты скажи, что исчезнут печали, разлуки,
Для стучащих сердец наступают счастливые дни.
Белоруссия,- радость и жизни звучанье,
И любимый, чарующий радостью край,
И под сенью дубов вековых на прощанье,
Попадаешь в пленительный, сказочный рай.

Беларусь

автор: Валентина Журавская-Фазанюк

 

Меня ты встретила грозой, дождём и градом,

Но и такой тебя суровой не боюсь:

В любом ненастье быть с тобою рядом

Готова я, моя подруга Беларусь.

 

Ты повстречалась на моём пути когда-то,

И я к тебе, как к матери, стремлюсь –

Ты много лет мне и отрада, и награда,

Моя любимая подруга Беларусь.

 

Не блещешь ты изысканным нарядом,

И описать твою красу я не берусь,

Но так тепло на сердце, что есть рядом

Моя любимая подруга Беларусь.

 

Мы много лет живём с тобою рядом,

Так отчего лежит на сердце грусть?

Меня ты провожаешь добрым взглядом,

Моя любимая подруга Беларусь.

 

И если день затянется туманом,

Я с ней, тоской незваной, поборюсь.

Мне вспомнится моей подруги мама –

Как образ твой прекрасный, Беларусь!

Беларусь

автор: Елена Бобовка                                  

 

Ты  родная  душе  сторона,

Беларусь  моя  сердцем  любимая.

Остаёшься  на  все времена

Ты  Всевышним  на  веки  хранимая.

 

А  в  лесах  утром   песни  поют

Птицы  певчие,  милые,  славные.

А  в  домах  теплота  и  уют -

Это  жизненно  самое  главное.

 

Протекают  рекою  века,

Ты -  моё  воскресенье  живучее.

Как  моя  золотая  строка,

Навсегда  вдохновеньем  певучая.

 

Не  оставлю  тебя  Беларусь, 

Моя родина,  сердцем  любимая.

Я  в  любви,  своей  вечной  клянусь,

В  той  любви,  что  глазами  не  зримая.

 

Как  прекрасны  рассветы  твои,

Но  жестоки  лесов  откровения.

Шли  здесь  очень  лихие  бои -

Нет фашизму  лихому  прощения.

 

Мирный  день  над  землёю  моей

Пусть  с  улыбок  всегда  начинается.

А  весной,  среди  птичьих  семей,  

Белый  аист  домой  возвращается.  

Дорогая моя Беларусь!

автор: Валерий Подобудчик

 

Дорогая моя Беларусь!

Ты, как Русь, как берёзка белая!

Я землёй своих предков горжусь,

Где бы ни был и что бы ни делал я...

 

Ты всегда для России форпост,

Часовой на эпохи, столетия.

За славян становилась в рост

В годы трудные лихолетия.

 

Жгли тебя и топтали враги,

Кровь с землёю мешая алую.

Сокрушить тебя не смогли

Даже нищую и отсталую...

 

Много пало твоих сыновей,

Защищая Отчизну великую.

Горе вдов и сирот-детей

Тебя сделало нежною, тихою.

 

Для тебя Россия – сестра,

Горячо, на века любимая.

Словно солнышка лучик с утра

Или матушка добрая, милая.

 

Не найдёшь на земле твоей,

Пережившей беду и ненастья,

Человека к России добрей,

Чтоб желал процветанья и счастья.

 

Вместе с Русью одною семьёй

Жить веками тебе предназначено

И в счастливый час, и в лихой,

Если б снова судьба озадачила...

 

Дорогая моя Беларусь!

Край мой чудный, святой и милый...

Ты – во мне, и тобой я горжусь,

Пока жив, всей сыновней силой!


Смотрите и другие материалы по теме:

ljubimaja-rodina.ru

Стихи про родину на белорусском языке | KidsClever

На данной странице собраны познавательные стихи про родину на белорусском языке, которые познакомят малышей и школьников с удивительными стихами на белорусском языке.

 

Стихи про родину на белорусском языке

Далёка ты, мая зямля-матуля.

I цяжка жыць, не бачачы цябе,

Не знаючы, што дзень наступны суліць,

Што ноч нясе, стаіўшыся ў журбе.

 

I колькі раз у змушанай разлуцы

Я мыслямі, душою к табе плыў!

Як сірата, я прагнуў прыгарнуцца

Да ўлоння лук, да шуму тваіх ніў.

 

Ідзе мой шлях — то звілісты, то роўны —

К апошняму прытулку на зямлі,

I многа з'яў, падзей, як сон, чароўных

У прошлае навекі адплылі.

 

Гляджу на іх, на раніцы і весны,

На хоры мар, юнацтва майго сны.

Мне свет тады здаваўся вузкім, цесным,

I новае шукаў я стараны.

 

I шкода іх, дзянніц, палаўшых жарам,

I касавіц, і пройдзеных дарог,

I тых вятроў, што рваліся з-пад хмары

I сеялі брыльянты на мурог.

 

Звіняць, пяюць, як струны арфы гожай,

Вільготны луг, прасторы над зямлёй,

А ты плывеш, бы хваля ў падарожжы,

Агорнуты спакоем, цеплынёй.

 

Ідзеш, глядзіш — і што ты ў гмаху-свеце!

Былінка кволая, малеча, пыл,

Павейвае густы лагодны воцер,

Ты чуеш пах зямляных яго крыл.

 

Стаяць бары. Дубы, нібы магнаты,

Над рэкамі разгортваюць шатры,

А лазнякі спраўляюць сваё свята,

I штосьці сніць іх лісце ў гушчары.

 

А даль зямлі празрыстаю сінечай

Атульвае лясы, гаі, луку,

I, смужны плашч накінуўшы на плечы,

Ляжаць шляхі ў бярозавым вянку.

 

Такая ты, зямля, мая матуля,

I вы, малюнкі роднае зямлі!

Эх, шмат чаго вы бачылі і чулі,

Спрадвечныя дарогі і палі!

 

Такіх жа бед, што сёння налучылі

Цябе, мой край, не ведаў ты вавек:

Пякельных мук твае страшнейшы былі —

Фашысцкі звер пагрыз цябе, пасек.

 

Ты зранена, зямля, мая матуля,

I кроўю ўся ты шчодра паліта,

Але твой стан чужынцы не сагнулі,

Не ўстрашыла фашысцкая пята.

 

Зямля мая! Разлучаны з табою,

Табой дышу, табою я жыву.

Прад вамі ж, воіны, байцы-героі,

Я ў радасці схіляю галаву.

 

Зямля мая, краіна непакоры!

Ты голас мой пачуў у шуме гроз:

З табою я дзялю пакуты, гора,—

З дзяцінства я з тваім злучыў свой лёс.

 

Дык вер жа, вер, зямля, мая матуля:

Наш ясны дзень не змеркнуў, не пагас,

I далі сінь зноў ласкай нас атуліць,

I прыйдзе нам збавення светлы час.

 

Зямля мая! Прызнаюся я шчыра:

Малю свой лёс я толькі аб адным —

Сабрацца зноў у радасны свой вырай,

Каб слодыч мар адчуць нутром зямным;

 

Злучыцца зноў з табой, мая матуля,

Абняць цябе, шчакой прыльнуць да ран,

Да свежых ран, што свет ускалыхнулі,

I сведкай стаць, як прошласці курган.

 

***

 

МАЯ   ЗЯМЛЯ

           

Зямля  маіх бацькоў і продкаў,

Зямля Купалы*, Коласа* зямля!

Азёрамі вачэй глядзіш самотна…

Ты, сэрцу мілая, заўжды такой была!

 

Душы тваёй не вытапталі войны,

Не пала ніц ты ў крывавых дзеляжах.

Мой мілы край, зялёны, ціхі, вольны,

Дзяцей ты шчыра песціш на руках.

 

Заўсёды ты ў сабе шукала сілу,

З пажарышча ўставала і жыла…

І песні, недапетыя Максімам*,

Хавала і ў сэрцы берагла.

 

Мая Радзіма, мілы мой куточак!

Калыска талентаў і родны край буслоў…

Няхай нішто цябе  больш не азмрочыць!

І птушкі хай заўжды вяртаюцца дамоў…

kidsclever.ru

Беларускія вершы | Белорусские стихи

Пустэльня сталага жыцця
Прымусіць кожнага стаміцца
І да вытокаў вараціцца,
Дзе маладосць твая прайшла

Пачуць мелодыі тых крокаў,
Што былі як анёлаў спеў…

О, як бы ты не вар’яцеў,
Нажаль, усё то – ужо далёка…



Матыльком трапеча сэрца,
Пульс змарудзіў і прыстыў,
Восем яблынькаў малечай
З таткам тут я пасадзіў.
Ствол таўчэзны і магутны…
Яблык мноства—не сабраць,
Толькі яблычкі з атрутай
Вельмі страшна каштаваць.
Трэпле вецер чуб лагодна,
Сенам дыхае зямля,
Мне самотна і маркотна,
Не смяецца тут дзіця.
Адзінота, запусценне,
Стогнуць з ветрам кавылі,
І не сеецца насенне
На Чарнобыльскай зямлі.



На бясконцых Міёрскіх балотах
Што заказнікам Ельня завуць.
Сто азёраў існуе ў шыротах
Тры ракі з тых балотаў бягуць.

Там гняздуюцца розныя птушкі
Астравоў мінеральных шмат там.
Фаўна з флорай з чырвонае кніжкі
Сатварае дзівосны там гамм.

На балотных прасторах курлычуць
Жураўлі прылятая вясной.
Яе возгласам радасна клічуць
Нарушая балотны пакой.

Дурмановы паветра пах свежы



"У царкве"
Цишыня.Святыя лікі
Пахне ладанам у царкве
Праз акенцы сонца блікі
Крыж з Ісусам на сцяне
Людзі-божыя авечкі
Думкі,як пчаліны рой
Моляць бога,ставяць свечкі
За здароўе,за ўпакой
Перахрысцяцца з паклонам
Просяць збавіць ад спакус
Стары бацюшка з амвона
Словам грукае ў сто душ
Жоўтым воскам аплывае
Свечка тонкая гарыць
Смутак полымя гайдае



Праз жорсткую скалістую зямлю
Пяшчотна прабіваецца жыццё.
Адчуць каб сонца цяплыню
Убачыць свет вяліка пачуццё.

Прабіўся праз расколінуў скале
Ён самы моцны, дзіўны ў прыродзе.
І расцвіце ніхто дзе не жыве
І неспрыяльнае вакол дзе асяроддзе.

Цвіце на радасць кожнаму із нас
Здіўлячы магутнай сваёй сілай.
Вялікі маючы унутраны запас
У бясконечнай дарозе і імклівай.



Бярозы лунаюць нібыта сцягі
У блакітна валошкавым небе,
Па сцежках лясных – да наступнай вясны
Збягаць ужо сонейку трэба

Халодны кастрычнік плыве ў лістапад,
Апошні яго паглынае –
Адвечны бясконцы вар’яцкі парад
Ніколі свой бег не сканчае

Глыбокая ноч… І цемра паўсюль…
Вялікае княства марозаў
І цёплая Нарач ужо Ісык-Куль,
І снегам укрыты бярозы

Так восень імкнецца збяжаць ад зімы,



Партызанскія прыпеўкі

Навядуць на фрыцаў жаху:
з ворагам не мірацца –
робяць з бомбаў узрыўчатку
коннаўскія іскраўцы.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
на яго адкрыта зяпа
“найвышэйшай нацыі”.

У кулак-атрад зліваюць
партызанаў-волатаў.
Партызаны падрываюць
эшалоны ворагаў.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
па руках дае няслаба
“найвышэйшай нацыі”.

Мсцівец, прагі помсты поўны,



Калі з вайны вярнуўся бацька
Навек запамятавалі дзеці.
Ён раненай рукой знянацку
Ім лустку хлеба даставаў з кішэні.

Галоднымі вачыма моўча
Яны на хлеб глядзелі прагна.
Схапіў старэйшы лустку лоўка
Пабег туды дзе была матка.

Ляжала ціха на пасцелі
Галодная, худая маці.
Няпомняць дзеці калі елі
Ім нечага матулі даці.

Яе зваліла вось хвароба
Тут холад з голадам стаяў.



Праз многія мае гады
Я зноў вяртаюся туды,
Ў вёску родную маю
Я мару споўніла сваю.

Дарогі нет, я еду полем
Качаюць дрэвы сваім голлем.
І быццам кажуць мне яны
Памерла вёска, без вайны.

Стаяць знаёмыя мне хаты
Нібы старэнькія салдаты.
Ў паношаных сваіх шынэлях
Як шапкі, крышы на бікрэнях.

Стаяць і плачуць без спадарства
Было дзяцінства тут як царства.
Было прыбрана, ўсё цвіло



Яшчэ даймаў уранку часта холад,
Ды зацвіла вярбінка ля ракі.
І дуб стары, нібыта шчыт ці волат,
Закрыць хацеў сабою скразнякі.

Хацела к святу вербачка прыбрацца,
Зялёнай стаць насуперак вятрам.
На радасць людзям трэба пастарацца,
Хоць тая радасць з сумам папалам.

Мы ўсе ідзём крыжоваю дарогай,
Хоць вербачка для радасці цвіце.
Асанна, здрада, вернасць і Галгофа…
Збавіцель зноў да кожнага ідзе.



У маёй краіне вірус і бальшы хаос
Які нягоднік нам яго занёс?
Хварэюць людзі, хварэе наша планета
Асталася надзея, ды ні каплі прасвета.

Калі ж гэта скончыцца гора, пакуты?
Калі ж мой народ скіне цяжкія путы?
Калі ж абыйдзе яго злая бяда!
Не будзе з каронай над ім спадара.

Напэўна народу патрэбна змяніца
З маланкай павісла ўжо навальніца.
Калі не паймем грамыхне карай Божай



Ня ведаю хто першы ўспахаў раллю,
Ня ведаю хто першы семя кінуў.
Я ведаю, што хлебам я дзяцей кармлю
З калоссеў тых, што бацька калісь вынуў.

Хвала таму, хто здабывае хлеб!
І ў цяжкім поце прагінае спіну.
А мазалі, што на руках спрадвек
Патрэбна цалаваць дачцэ яго і сыну.

Таму ўсяму хлеб у хаці галава
І з хлебам атрымоўваем мы сілу.
Няма цанней багацця і дабра,



Клаўдзія Пракула –
жонка Понція Пілата.

З грудоў халоднай вільгаццю падзьмула.
У каліце – падаткаў небагата.
Лютуе зранку Клаўдзія Пракула –
Не лепшы дзень у вершніка Пілата.
Чым Рым далей, тым меншае кар’ера.
Яшчэ ледзь-ледзь – і знікнеш за дзвярыма...
I небасхіл павіс камлыгай шэрай
Над катавальняй Ерушалаіма.

Ён проста сімвал, безыменны нехта,
Арэчаўлены відарыс ідэі,



Невысокія чорныя вокны
Дазваляюць глядзець з цемнаты,
Як гараць залатыя валокны –
Ліхтароў электрычных кнаты.

Уключаецца неба праектар,
Зорны сноп адкідаючы ў бок,
I вязальная спіца прашпекта
Прасвідроўвае поўні клубок.

Шоргат шын, як набухлая вата,
Гоніць з ветрам навыперадкі.
Беспрытульныя лужы-шчаняты
Ліжуць мокрыя чаравікі.

На бязлюдным прашпекце так ярка,
Што, адбітыя ў чорным акне,



У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Ты з жахам, Марыя,
праз слёзы кусаеш кулак.
Датлеў каганец.
Немаўля – у саломе, і холад.
I п’яненькі муж –
крывабокі, замораны волат –
Шпурляецца словамі,
быццам раз’юшаны грак:

– Мо думаеш, веру
юрлівай тваёй балбатні?
Навошта Егове
такая дурная нявеста?
Я з гэтага часу
не знойду спакойнага месца!
Ты с кім загуляла?
Хоць літаркай мне намякні!

Нашто вешчуны?



Мы раставалі пакрысе,
Нібы знікаюць рэчы ў доме.
I выцякалі думкі ўсе
Скрозь асцярожнае бяссонне.

Праз млявую знямогу цел,
Распластаваных пустатою,
За вокнамі цвыркун рыпеў,
Што ўсё дарэмнае, пустое...

Мы задыхаліся ад крыўд,
Гадзіннік стрэлкамі варочаў,
I разганяў брынклівы ліфт
Ліхтарны прыцемак паўночны.

А ў заваконні зноў і зноў
Цвыркун пад маскай невідзімкі
Iграў нам нешта пра любоў



Нікому не магу
я падарыць натхненне.
Так, з мараю маёй
не згаварыўся лёс.
Хацелася б, каб быў
са мною побач геній,
хоць некалькі хвілін
за ўсё маё жыццё.
Падзелены, на жаль,
мы рознымі вякамі.
І час яго прайшоў,
як не было мяне.
На сто гадоў назад
я адашлю каханне,
як мёртвай зоркі след —
нязгаслы шле прамень.



І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Адпаўзай, пракляты вірус!

Страшны вірус у кароне
на Зямлі запанаваў.
Чалавецтва ўсё гамоніць
пра цяжар яго навал.

Вымусіла пандэмія
межы ўсе пазачыняць.
Рукі мылам кожны мые,
каб хварэць не пачынаць.

Каб зараза не мацнела,
ізалююцца хаця б.
Дзверы ў сховішчах-кватэрах
не адчынены гасцям.

Каб спыніць заразы рухі,
каб прагнаць заразу вон,
не вітаюцца за рукі,
зносіны – праз тэлефон.



Злятаю з катушак у свет
пераспелы.
Злятаю.
Да раю іду, ці да пекла
зямнога?
Да раю...

Я чую і нейкае шчасце, і
гора...
Я чую...
Рабую ў сабе і чарцей і
анелаў,
рабую...

Спыняе мяне толькі вецер
шалёны...
Лунаю...



І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Беражы нас Божа, дужа беражы!
Каб у маёй краіне не было бяды.
Беражы ад віхраў, ад лютой вайны
Стараной хваробы люд мой абыйшлі.

Беражы краіну, беражы мой люд
Перапоўнен горам у яго сасуд.
Не зламілі войны ўстойлівы народ
У яго адзін ты верны громаатвод.

За народ малюся я перад табой
Вірусу з хваробай дай для іх адбой .
Не пакінь народ мой сціплы, гаратны



"Вярнуўся.."
Я зноў вярнуўся да той хаты
Дзе жыў даўно не мала год..
Сагнуўся,быццам дзед шчарбаты
Але стаіць старэнькі плот
Няма натоптанай сцяжынкі
Парослы мохам плач дах
На вішні мертвыя галінкі
Гняздо на коміне звіў птах
Тут не гуляюць больш на святы
І не трывожаць цішыню
Ніхто не кідае зярняты
У адпачыўшую зямлю
А ўспаміны нібы хвалі



Тры каштаны палажу
Табе сын я на вайну.
Ты сынок вазьмі з сабой
Абярэг вось гэты мой.

Горка плакала, адпраўляла
Свой наказ яму давала.
Захавай радненькі сына
Помні дзе твая Айчына.

Як вярнешся ты ў даміну
Пераможцам над вражынай.
Іх пасадзіш у садочку
Для адпачынку ў цянёчку.

А калі насцігне куля
Дзе ляжаў ты ў кашулі.
Там каштаны прарастуць
І вясною разцвітуць.



Чайка над жытам



Гуканне вясны

Зіму перачакалі мы,
пражылі, перазімавалі,
намучыліся ад зімы –
і па вясне засумавалі.

На ўсё мы згодныя! Прыходзь
з блінамі, шашлыкамі, юшкай!
Цябе мы будзем сустракаць
усёю чарадою дружнай!

З палону вызвалена ты.
Прыедзь з латкамі і са слупам
на сонечным кані гнядым
прыгожаю дзяўчынай любай!

Бы дзідай, слупам снег гані,
што сыпле, камякамі валіць!
Прымчы дзяўчынай на кані!



І. На сваім шляху

Мне сонца з неба ўпала на далоні,
У ім адчуў я водар летніх траў,
І я ажыў, нібыта нешта ўспомніў,
Нібы дагэтуль я глыбока спаў.

На раздарожжы я стаяў дарэмна,
Прыходу свайго часу ўсё чакаў.
Усе шляхі вядуць людзей з Эдэма,
І я свой шлях нарэшце распазнаў.

Бо кожнаму сваёй дарогай крочыць
Наканавана Богам для людзей.
Свяцілу, што за ўсімі зверху сочыць,



У гадзiны набатных турбацый,
калi й мужны зшыбаецца з ног,
ратаванне вымольвае мацi —
просiць Бога, каб дзетак збярог —

і малят-немаўлят, i дарослых,
і дзяцей, і унукаў сваiх...

"I над безданню, Ойца нябёсны,
захавай птушанятак маiх!

Уратуй iх палёт ад падзення,
ад варожай — у сэрца — стралы!
Барані, як бранёй, блаславеннем —
i вялiкiх, i самых малых!



Пралескі павітаюцца з табой,
Калі ў душы зімовы лёд растане,
І бордза жаўрукі наперабой
Падкажуць, дзе дарога да світання.

Абшары будуць светлыя ў палях,
Калі ўладарны позірк цвёрда кінеш.
Як думка паляціць увысь твой сцяг,
Калі яго туды ты сам уздымеш.

Бярозкі ў лесе стануць у радок,
У шэпце лісця зловіш песні ноты,
Як пераступіш цемры ты парог,
Нарэшце самавызначышся, хто ты.



Нясем і ўсё ніяк не зносім
двухсотгадовы гэты крыж.
І зноўку хукам у пераноссе:
- Ты на нормальном говоришь?

Носьбіты цяжару імперыі
інтрыг падвопытныя мышы...
Толькі даўно ўжо не веру я,
што чыйсьці брат, што хтосьці вышай.

Як-небудзь сам я вырашу,
што несці мне, а што пакінуць.
Пішу па-свойму і кажу,
каб проста быць, каб не загінуць.

Я вольны на зямлі сваёй
быць беларусам, ім застацца.



Не вол бушуе – СОVID-19,
Каронай душыць, быццам бы пятлёй,
Але мы будзем ўсё роўна сеяць,
Заворваць вірус свежаю раллёй.

Вучылі продкі нас калісьці:
“Памерці мусіш, але жыта сей.
На дол заўсёды лёгка упасці,
А выстаяць – заўжды цяжэй”.

І зерне будзе прарастаць з надзеяй
На сонца, дождж і нашую любоў.
А мы маліцца ды прасіць у Бога,
Каб кожны выстаяў і быў здароў.



Змаганне са змеем
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Фашызм – бы змей грымучы,
гад з шыяю вала.
Ён тысячы замучыў.
Змагацца смерць звала.

“Паўстаньце на змаганне
ў братэрстве, у адзінстве!
Старанні, намаганні
да справы прыкладзіце!”

Змагаючыся, важна
адвагу паказаць –
і дзейнічаў адважна
падпольшчык, партызан.

Штык партызана востры
прынёс фашызму боль.
У горадзе, у вёсцы



Заўжды вясноваю парой
Бяры у кішэнь грошы з сабой.
А вось кукушку ты пачуеш
У першы раз як закукуіць.

Калі там грошай мнагавата
То год пражыць можна багата.
А калі нету ні капейкі
То грошы будуць у зладзейкі.

Калі зязюля закукуе
Багацце з беднасцю варажуе.
Каб ад яе чым адкупіцца
Грашам патрэбна развадзіцца.

Заўсёды там ты іх трымай
І на выпадак не вынімай.



Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



***
Прадчуйце асалоду ад будучых змяненняў,
Пачуццям дайце волю, дарогу – дасягненням.
Не бойцеся памылак, вяртайцеся да старту,
Нанова абярыце свайго маршрута карту.
Вы толькі паглядзіце! Навокал – цуды свету.
Ці часта заўважалі ў жыццёвых тэмпах гэта?
Любіце без прычыны, не прыдумляйце рамкі .
Няхай для сонца будуць адчынены фіранкі.
Ніколі не бывае праблем без вырашэння.



Алаверды

Зіма, падманшчыца, забыла абяцанне
І не прыйшла мяне наведаць...
Крыўд няма.
Ніхто так моцна не чакаў вясны вяртанне.
Чакала я.

Выходжу ўпэўнена з бясконцага тунэлю
Настустрач веры, шчасцю, шчырасці, любві.
Не клапаціцеся, я болей не хварэю.
Алаверды...



Свяча надзеі
Гляджу ў люстэрка праз свячу надзеі.
Мільгае полымя...
Мільгае, ды не грэе...
Наадварот, халодзіць моцна рукі.
У музыку складаю трэска гукі.
Узгадваю мінулага сюжэты.
Дзяцінства бесклапотнае, ну дзе ты?
Хвалюе, што вяртанне немагчыма
Няхай жа сёння не праходзіць міма.
Задзьму недагарэлую свячу
І ціхенька да рання прасяджу...



У клетцы ўласных ілюзій

Замкнёны сядзіць чалавек
У клетцы ілюзій уласных.
Даць адказ немагчыма заўчасна,
Колькі будзе там невылазна.
Месяц? Год? Можа ўвесь свой век?

Не трымае нічога яго,
Здаўся ў гэты палон самастойна.
Там арэлі гайдаюць павольна,
Там знаёма ўсё і спакойна,
Забываецца, дзе ты і хто.

Робіць выгляд, што хоча ўцячы.
Абураецца ўласным станам.
Перапоўнены самападманам.



Твае лісты, што выцвілае лісце:
Мне ветлых слоў, нажаль, не прачытаць.
Пад ціхі шолах вяне дзень імглісты.
Ляцяць з гаёў сарваныя маністы
Ў кашлатую, ігольчастую шаць.

На лугавінах іржавее некась.
Астыла сонца на празрыстым шкле.
Адчуў з тугой жыцця асірацеласць:
Твой голас у маўклівую знямеласць
Заледзянелым золатам плыве.



У процьме фіёрдаў, дзе вострыя скалы
Прадказваюць суднам пагібельны ўдар,
Стваралі легенду суровыя скальды
Пра мёд, што запальвае песенны дар.

Скараліся мёду і мора, і камень...
I карлікам-гномам у склепах зямлі
Ён быў за атруту; адно веліканы
Той ежаю ўсмак ласавацца маглі.

I гномаў знішчала вар’яцкая смага,
Калі стрымгалоў апраналі крылы
Да свежага ветру сугучная сага,



У Сусвеце, звадкамі расколатам,
Мы кахаем, енчым, п’ем віно,
А маўчанне застаецца золатам,
Хоць было ў Пачатку не яно.
Прамаўленне – дзеянне заганнае,
Што вядзе нас праз Дзявяты круг.
Дзіўна хлусяць выпакутаваныя
Думкі, ператвораныя ў гук.

Бачым снег чысцюткі і са скрухаю
Прагнем высі, падаем на дно...
Не ператварыцца пацярухаю,
Тое, што з маўклівым заадно!
I няхай ратуе нас спагадліва



«Мне добра – я сірата!»
Шолам-Алейхем

Заблудзіш у часах і раптам выйдзеш
У тым глухім мястэчку, дзе на ідыш
Цябе вароны лаюць неўпапад,
Дзе чырванее вугалямі печка,
I ліпы састарэлага мястэчка
Кадзіш ціхутка шэпчуць – так абрад

На дотык адчуваецца пад вечар.
Ноч – чорны певень, ранак – белы крэчат.
Якую ў слізкай слоце прывітаць
Нягоду? Што за горкая навука?
I мазгавою костачкаю гука



Скураты ад драўняных латанняў
У рыштках пачарнелі даўно,
Яркім сурыкам позніх світанняў
Восень мажа сваё палатно.

Бы ў гадзінніку сыплюцца лісцем
Праз нябачную шыйку часы.
Суцяшаюцца прагі і мыслі,
I спакойней гучаць галасы.

I рыхтуецца з неба залева
Апустошыць нябесную цвердзь
На сухое жабрацкае дрэва,
Што згубіла апошнюю медзь.



Ніводнай постаці. На вуліцах – нікога.
У бельмах ліхтароў схавана ноч.
Адлюдных ростаняў тужлівая знямога
П’яніць мяне, як вытрыманы скотч.

У вершы выскальзнуць нястрымна маставыя
Пад дождж і снег, у цыгарэтны смог.
Аконных прочыркаў спантанныя крывыя
Складаюцца, як літары ў радок.

Размовы з космасам вядуць у снах антэны.
Спіць горад у неонавай пятлі.



Бацька і дачка
Памяці Міхаіла і Алены Манькоўскіх



Усякі гад
хуткі на загад.



Роднай мовы толькі тыдзень…
А калі ўжо будзе год?
Гэта свята калі прыйдзе?
Падкажы мне, мой народ?

Чаму так табе не люба
Мова прадзедаў, дзядоў?
Нібы птушка ў клетцы дзюбай
Прабівае шлях дамоў.

Выпускаеш, як сіроту,
На гадзіну, ці на дзве…
А яна штодзень галотай
Ля вушэй тваіх гудзе.

Прытварыўся, што не чуеш.
Ці бірушы прыкупіў?
Ты за што яе марнуеш?
Ты чаму яе згубіў?



Выйшла я на адпачынак
Многа часу маю
І па гэтай вось прычыне
Вершы Я складаю
Прабягаюць успаміны
З самага пачатку
Пра свае родныя мясціны
Распавяду нашчадкам.
У гэтай вёсцы нарадзілася
І ў першы клас пайшла,
І на заўжды тут прыгадзілася
І лес свой тут знайшла.
З дзяцінства ў полі працавала
І любавалася я льном,
Затым завочна веды набывала
Па прафесіі - аграном!
Усё жыццё з ёй побач пражыла



Навошта лёс людзей разводзіць?
Каб потым зноў пазней злучыць.
Жыццё - вадзіца. То - у лёдзе,
То - ручаёчкамі цурчыць.

Навошта б’емся аб пакуты?
Каб потым разам сад садзіць?
Чаму прыемна хвіля слоты,
Калі нутро агнём гарыць?

Чаму не досыць, калі добра?
Чаму ідзем, калі прыйшлі?
Чаму не лыжкай шчасце сёрбаў,
Калі шчаслівымі былі?

Чаму ў былым перагаралі,
Глыбей хавалі пачуццё?



Мы сядзім з табой блізенька-блізка,
Як даўней, за гарбатай, на кухні.
Тут ласункаў цалюткая міска.
Свечка часу ніколі не тухне.

Не чакаў ты, калі я паклічу.
Я не клікала. Толькі чакала,
Калі мне хоць хвілінку пазычыць,
Той, каго я так моцна кахала.

Час прыйшоў. Адбылося. Збылося.
З маладосці лісточак паперы.
Вершаванае шчасце лілося
На падлогу, на стол, на шпалеры…



Мне ісці ні куды не хочацца.
Мне тут добра, у нашай крэпасці.
У вакно заглядае Лошыца,
Быццам вера на крылах вернасці.

Мне спакойна тут, лёгка пішацца.
Нават езджу ужо не ліха.
Снег на дахі павольна крышыцца
І цалуе далонь паціху.

Ўсе сышлі, ўсе на працы. Вернуцца.
Як жа добра, калі вяртаюцца.
А на сэрцы - нядзеля вербная
І анёлы ў душы купаюцца.

Мне і ехаць нікуды не хочацца,



Мой погляд шэпча ўслед цябе:
Iдзі за лепшым, не трымаю,
Усё добрае сабе я пакідаю,
Яно спатрэбіцца мне ў жыцці.
Ты параўнаючы шукай,
Пакуль не страціш час і сілы,
I сам сабе не прайграй,
Былы каханы і калісьці мілы.



Даўно не ўсхваляная ў вершах
і не ўзвялічаная ў песнях,
зіма сканала, не ўзімеўшы,
у дзень, далёка шчэ не весні.

І ў іншы свет без пахавання
сышла манераю нязвыклай:
надысь на досвітку, уранні,
міргнула знічкаю — і знікла.

Не засталася й на памінкі,
дзе планавалі справаздачу.
Таму сягоння без слязінкі,
вясновы град ламбаду танчыў.

23.02.2020



Адзін Армэн-аратар, ах, арыгінальнічаў -
апроч аральнічаць, Армэн ашчэ анальнічаў.



Адзін Армэн-аратар, ах, арыгінальнічаў -
апроч аральнічаць, Армэн ашчэ анальнічаў.



Калі мне было пяць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь моцным».

Калі мне было дзесяць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь смелым».

Калі мне было пятнаццаць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь разумным».

Калі мне было васямнаццаць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь як усе –

Адвучыся,
Адслужы ў войску,
Знайдзі працу,
Жаніся».

Калі мне было трыццаць,
Бацька сказаў мне:
«Табе трэба больш працаваць,
Каб забяспечваць сям'ю.



Ні аб сустрэчы болей не малю,
ні аб расстанні болей не пытаю.
Прашу без болю ... з ціхае "люблю"...

на краі...

невекавечнай вечнасці й таго,
што абрывае повязі зямнога:
прыміце ласку сэрцайка майго

і словы

маей жальбы і жалю, што не я
цяпер за Вас адбуду ўсе гароты.
Хай напаслед сагрэе Вас мая

пяшчота.

І растрывожыць кропелька цяпла
і акіян самоты развітальнай



www.vershy.ru

Стихотворение «Переводы стихов Дмитрия Нилова с Белорусского на Русский язык.», поэт Буданцев Евгений

Переводы стихов Дмитрия Нилова с Белорусского на Русский язык.

Переводы стихов с Белорусского языка на Русский для второго тура международного литературного конкурса "Берега дружбы".

 

Осеннее. Дмитрий Нилов. Перевод.

 

Лето прошло. Пожар, -

Ни тоски, ни печали вскользь.

Листья овили фонарь,

Паутинную сеть набросив.

Туман проглотил аршин,

За туманом пути кремень,

За дорогой остался тын,

Покосился немного за день.

Стынет тень моего весла,

Осень каплей дождливой в лёт

По душе моей проползла,

Не оставив мажорных нот.

 

ВОСЕНЬСКАЕ

Прайшло лета. Пажар, -

Ні нуды, і ні смутку.

Лісце віла ліхтар

Павуціннем не хутка.

З'ела смуга аршын,

За смугою – дарога.

За дарогаю тын

Пакрывіўся трохі.

Стыне цень ад вясла…

Восень кропляй дажджлівай

Па душы папаўзла

Без мажорных матываў.

 

Автор перевода : Евгений Буданцев

 

В Турове. Дмитрий Нилов. Перевод.

 

В небе сказочно плывет

Дух природы нерушимый:

Вглубь полесья Припять ждет,

Млечный путь рисует зримый.

От горы к могилам шел,

И молитву повторяя,

Я мечтал здесь, как крестом

Нас Кирилл объединяет.

Каждый шаг теперь, как сон.

По святой земле скитаюсь...

Божий знак... Мне послан он.

Строки те запоминаю...

 

 

Ў ТУРАВЕ

Ў паветры казачна плыве

Дух прыроды некрануты, вечны:

Углыб Палесся Прыпяць тут заве,

Намаляваўшы шлях нябесны, млечны.

Ад гары да могілак прайшоў,

Надалей малітву паўтараю,

Мару так, каб і сваім крыжом,

Ахрысціў Кірыла, ён яднае.

Кожны крок па Тураву, як у сне,

Па святыні ў роздуме блукаю…

Усявышнім знак падараваны мне:

Гэтыя радкі, што запалі ў памяць...

 

Автор перевода : Евгений Буданцев

 

Ночь, и темнота в купе. Дмитрий Нилов. Перевод.

 

Ночь и темнота в купе,

Мы в пути вторые сутки.

Родная спит, и нет нигде

Слаще и милей голубки.

Гусь и Татарстан, Уфа...

Степи, горки, да равнины.

Ах, чудесная строфа...

Это для жены любимой.

Омск и Барнаул, Свердловск...

Каждый раз я здесь, как в первый,

Вижу листьев сладкий воск,

Образ осени нетленный.

Ночь, и россыпи из звезд,

Выше - только отблеск лунный.

Впечатления я вез,

Снам моим подарок чудный...

 

* * *

Ноч, і цемра ў купэ,

Суткі другія ў пуці.

Мілая спіць. І нідзе

Лепш за яе не знайсці.

Гусь, Татарстан і Ўфа,

Стэпы, раўніны, узгоркі…

Цудоўная гэта страфа –

Усё для каханай жонкі.

Омск, Барнавул і Свярдлоўск.

Тут для мяне ў першы раз:

…Лісцьеў чароўны воск,

Восені рускай абраз.

Россыпы зорных нябёс,

Месяцу бляскі вышей.

Я жа ўражанні вёз,

Каб запаўняць імі сны...

 

Автор перевода: Евгений Буданцев

 

В берлоге Дмитрий Нилов. Перевод.

 

Спит зимой в берлоге мишка,

Рядом задремала книжка,

А весна стучит в оконце.

Над снежком запело солнце.

Вдруг, светлее стал домишко.

-Посмотри в окно, глупышка. -

Мать будила медвежонка.

- В печке вкуснота печется.

Столько спать... Дрянна привычка.

Погляди, твоя сестричка

Съела лакомство свое,

И щебечет, словно птичка:

"Может, тоже пожуешь?"

Спозаранку глянь, на ветке,

Наша белочка-соседка,

Шьет себе хвостом юбчонку.

Очумелая девчонка.

У сороки вон - кораллы,

Все с собой, чтоб не украли.

Беленькой была зайчиха,

Нынче в сером вся, франтиха.

Не ленись, давай-же, Мишка, просыпайся!

И на травке первой поваляйся.

 

У БЯРЛОЗЕ

У бярлозе спiць узімку Мiшка,

Побач – задрамала яго кнiжка.

А вясна пастукала ў аконца,

За мяцелiцай – заззяла сонца.

І святлее раптам наша хатка...

– Паглядзi ў аконца, немаўлятка, –

Мацi будзiць Мiшку i смяецца, –

Тут, у печцы, смаката пячэцца.

Спаць да лета – дрэнная ўжо звычка!

Ты зірні: прачнулася сястрычка,

З’ела свой ласунак i шчабеча:

“Цi не хочаш снедаць, мой хлапеча?”

Зранку, глянь, вавёрка на галiнцы

Шые хвосцiкам сабе спаднiцу.

У сарокi ў дзюбе вунь – каралi:

Носiць iх з сабой, каб не укралi.

Беленькай была зiмой зайчыха,

Зараз ходзiць шэраю, францiха…

Не лянуйся, Мiшка, прачынайся,

I на першай траўцы паваляйся!

 

Автор перевода: Евгений Буданцев

 

Цирк на дроте. Дмитрий Нилов. Перевод.

 

Вся эта жизнь, как цирк на дроте,

Почти как акробат в полете.

Не масло, а прогорклый творог,

Где зло смеются те, кто дорог.

А враг-то, сладенько смеется,

И другом старым назовется

И друг, и враг, теперь - две маски.

Одно лицо житейской сказки.

 

***

Жыццё, напэўна, цырк на дроце,

Цi акрабат, якi ў палёце.

Не масла, а прагорклы твораг,

Дзе сябра кпiць, нiбыта вораг.

А вораг – соладка смяецца,

I сябрам даўнiшнiм здаецца.

I сябра з ворагам – дзве маскi,

Двулiкi твар жыццёвай казкi…

 

Автор перевода: Евгений Буданцев

 

Воспоминание. Дмитрий Нилов. Перевод.

 

Я сохранил воспоминание, сирень

Последней каплей в тот дождливый край.

Я сам с собой, смотрю на фото с ней.

Блуждаю сумрачно, потерянный в мечтах.

Но застучал потом на сердце долгий день,

В котором мы купаемся вдвоем.

Забыл стихи и ворох прочих дел,

И песню нежную со временем завел.

 

 

УСПАМІН

Захаваў аб ёй бэзавы ўспамiн,

Як апошнюю кроплю з даждлiвага краю.

Фатаздымак. I з iм я адзiн-на-адзiн,

Разам з марамі ў памяцi змрочна блукаю.

Ды пастукаў у сэрца знянацку цяпер

Доўгі дзень, дзе купаюся з любаю разам.

Адарваў я ад вершаў пагляд, ад папер,

Зацягнуў сваю песню, што склалася з часам…

 

Автор перевода: Евгений Буданцев

poembook.ru


Смотрите также



© 2011-
www.mirstiha.ru
Карта сайта, XML.